Inner Smile

'You can not change Africa. Africa changes you', wordt er wel eens gezegd. En laat dat nou waar zijn... ;-)

De eerste week in Malawi was het voor mij vooral wennen; aan het leven, aan de cultuur en aan de mensen. Maar langzamerhand voel ik me steeds meer thuis in deze mooie en andere wereld. Het leven is hier heerlijk, de mensen zijn ontzettend vriendelijk en het landschap is voor mij ook nog steeds prachtig. Ik voel me dan ook erg gelukkig en op m'n plek. Tijdens de life skill sessies en de meetings met de dames van de bakkerij giert de energie door m'n lijf en ook tijdens het vele dansen en zingen, krijg ik die glimlach niet van mijn gezicht.

Daarnaast word ik steeds verrast door de gebeurtenissen hier. Zo is een van de vrijwilligers van YODEP, Mcyon, onlangs voor de tweede keer vader geworden. In januari gaf hij al aan dat hij het een eer zou vinden als wij een naam aan het kindje wilden geven en samen met Noor en Marjolein hebben we toen ook hard nagedacht over een passende naam.

Afgelopen week was het dan zover: de baby boy is geboren! Het ziekenhuis werd niet gehaald, dus de bevalling vond plaats in een hutje naast de hoofdweg, maar het is allemaal goed gegaan: 10 kleine vingertjes en 10 kleine teentjes; alles zit er op en er aan.

Nu alleen nog een naam. We wilden de kleine man een belangrijke, Nederlandse naam geven die ook in Zomba goed kan worden uitgesproken. Geen Jan, Klaas of Piet dus.

En welke naam is nou belangrijker dan die van een toekomstige koning? Tim heeft een 2^e naam gekozen en uiteindelijk luistert het mannetje nu naar: Alexander Matthew Lifa, kortweg Alex.

Ik voel me meer dan trots, omdat de enige keer dat je in Nederland een naam mag bedenken je zelf de ouder bent.

Naast deze gebeurtenis, geniet ik ook nog volop van alle kleine, alledaagse dingen zoals het tandenpoets-ritueel naast het huisje (alles mag gewoon worden uitgespuugd in de planten), of het verrast worden door een geweldig mooie sterrenhemel als je richting het gat (toilet) loopt. Uren kan ik er naar kijken; naar de sterrenhemel welteverstaan ;-) Er wordt ook wel wat gelachen als ik met m'n vestje en m'n Ipodje naar buiten loop om net zo lang te wachten tot ik een vallende ster zie, maar er zijn al een aantal wensen in vervulling gegaan....

Mede door deze gebeurtenissen..... heb ik besloten om langer te blijven. Voor Be More zal ik de komende tijd Stijn, de projectcoordinator in Malawi, gaan ondersteunen vanwege de drukte. Een geweldige kans natuurlijk en ik heb er ook heel veel zin in. Wanneer ik dus precies terug kom, durf ik nu nog niet te zeggen. Soms moet je niet teveel nadenken, maar de kansen grijpen en gewoon genieten....!!

'I don't dream at night. I dream all day. I dream for a living.' (Steven Spielberg)

Stuck In A Moment

Wat kun je nou daadwerkelijk betekenen als je vrijwilligerswerk gaat doen, vroeg ik mezelf af voordat ik aan dit avontuur begon.

En wat ben ik blij om te kunnen zeggen: GENOEG! En dat zorgt voor mooie momenten...
Zo heb ik Charles alweer 3 ochtenden les gegeven. 's Ochtends zit hij bij YODEP al op me te wachten en als hij me ziet, beantwoordt hij dit met een grote glimlach. Hij is blij! En ik ook. Samen met Justin probeer ik het intelligentieniveau van Charles te achterhalen. Op het gebied van taal is hij nog niet sterk; hij is nog nooit naar school geweest, dus lezen kan hij niet. Maar op rekenkundig gebied is hij een stuk intelligenter: optellen, aftrekken, vermenigvuldigen en delen kan hij allemaal al wel en hij geniet zichtbaar tijdens de les. Maar helemaal genieten doet hij wanneer hij muziek hoort. Op een gegeven moment staat een van de vrijwilligers van YODEP achter zijn rolstoel en begint zachtjes te zingen. Charles herkent dit nummer direct en begint met hem mee te neurien en geluiden te maken. Echt prachtig om te zien! Ook als ik even later m'n Ipod bij hem indoe is hij als een kind zo blij! Wat een klein beetje aandacht al niet kan doen. Tijdens het naar huis brengen, herkent hij wat hij op de plaatjes heeft gezien en roept hij enthousiast: 'GOAT!'
Hopelijk kan Charles over een tijdje beginnen met lezen en zo nog meer leren. Maar het feit dat hij nu onder de mensen is en niet de hele dag op de veranda voor zich uit zit te staren, maakt voor mij al een hele hoop goed.

Naast Charles besteed ik m'n dagen met het geven van Engelse les aan de vrijwilligers van YODEP, die ook met sprongen vooruit gaan. Inmiddels zeggen ze al de hele tijd: 'Hello! How are you! What are you going to do today?' Dus ze zijn er blij mee en het is leuk om die interactie met ze te hebben.
Ook met de bakkerij gaat het goed. De eerste week hebben de vrouwen kunnen ondervinden wat het inhoudt om een bakkerij te draaien en zijn er inmiddels al dingen aangepast: zo is de oude oven gesloopt om een nieuwe oven te maken met meer capaciteit. Ook is de grootte van de broodjes aangepast om zo meer te kunnen verkopen. En we werken inmiddels ook niet meer met het ‘afkopen van broodjes', wat eigenlijk neerkomt op: broodje halen en later betalen ;-) Dat doen ze ook niet in de winkel, dus dat heb ik gelijk maar afgeschaft. Er moet wel winst worden gemaakt!

Verder heb ik er een nieuwe titel bij; ik mag mezelf de komende weken teamleider van YODEP noemen! Een eervolle taak, wat mij betreft! Ik voel me dan ook erg trots ;-) Als teamleider ben ik eigenlijk het aanspreekpunt voor de vrijwilligers wat betreft alle vragen en opmerkingen.

Het gaat dus allemaal erg goed hier in het mooie Malawi. Het enige wat minder leuk is, is dat ik steeds afscheid moet nemen van de Nederlandse vrijwilligers. In een korte tijd bouw je toch een hele sterke band met ze op en dan gaan 4 weken snel. (Lieve Heimar, Annemieke en John, bedankt voor de leuke tijd en tot in NL!)
Zelf ben ik ook al met de laatste weken begonnen en eigenlijk vind ik het niks om straks weer naar huis te moeten...
Maar goed, eerst dus nog even flink genieten met alle leuke mensen hier!

Als laatste wil ik jullie nog bedanken voor alle donaties! De teller staat op EUR 854,17. Een geweldig mooi bedrag! Naast de investering in de bakkerij heb ik nog wat geld over en wil ik gaan besteden aan dekens en kleding voor de weeskinderen. Daarover later meer...

Live as if you were to die tomorrow. Learn as if you were to live forever!

Ain't No Mountain High Enough (of toch wel...?)

Het was een week met diepe dalen en hoge toppen. Letterlijk...!

Afgelopen vrijdag zijn we met de groep richting Mulanje Mountain vertrokken. De eerste avond was een groot feest, compleet met een heerlijk luxe avondmaal en warme douche, dus dat was genieten!
De dag erna werd ik weer 4 jaar in de tijd teruggeworpen, op een berg in Thailand. Dat was toen een heftige beklimming en deze berg deed er zeker niet voor onder. Maar met de nodige aanmoediging en de juiste (maar o zo foute) muziek, zoals Ain`t No Mountain High Enough, Ademnood en een Sneakers mix ben ik wederom boven gekomen. De zonsondergang en de prachtige sterrenhemel met 3 (!) vallende sterren, maakte een hoop goed, maar de dag erop werden we getrakteerd op de meest steile afdalingen, wel met hele mooie uitzichten overigens.... We liepen zelfs met onze hoofden in de wolken (letterlijk!) Maar het mooiste wat ik gezien heb, waren de theevelden onderaan de berg ;-) Want ondanks alle lieve steun van de groep (en in het bijzonder van Denise en Heimar), was ik echt heul blij om weer beneden te staan! Dus mocht ik over 4 jaar weer het geweldige idee hebben om een berg te beklimmen, stop me, alsjeblieft! (Ik kan nog steeds nie lopen, nie zitten nie...)

Oke, genoeg gezeur. Tijd voor mooie dingen: de bakkerij is GEOPEND! Trots als een pauw heb ik het eerste brood geproefd en gekocht! Ook was het officiele gedeelte een fantastisch moment: de stamhoofden van de aangrenzende dorpjes waren aanwezig, de dames van Women Empowerment hebben nog een stukje cabaret opgevoerd, ik had de eer om te speechen en er was meer dan genoeg tijd om te zingen en te dansen. En alsof dat nog niet alles is: na een kleine veiling, hadden de dames gelijk winst gemaakt na 1 dag! Wat een mooie dag :-) Nu maar hopen op veel omzet en winst, zodat ze zich geen zorgen meer hoeven te maken over hoe ze de dag doorkomen!

Helaas hebben we deze week ook afscheid moeten nemen van Denise, die na 6 weken helemaal klaar is om carnaval onder de rivieren te gaan vieren. Wij zien elkaar sowieso in NL en bij Worldmapping (www.worldmapping.nl ;-)), maar ik vond het toch wel weer jammer om gedag te moeten zeggen...
Inmiddels ben ik ook begonnen met de Engelse lessen voor de vrijwilligers van YODEP en we hebben afgesproken dat hun speech over 5 weken in het Engels gaat. Ik ben benieuwd!

En om nog even terug te komen op Charles: die hebben we vandaag wederom een heleboel boodschappen gebracht en een deken + kleding. Daarnaast ga ik hem vanaf volgende week 2x een ochtend `lesgeven`. Hij wordt dan door zijn broer in de rolstoel naar YODEP gebracht, zodat hij eindelijk eens een keer van de veranda is en wat meer ziet van de wereld en ik hoop dat ik hem iets kan leren. Ik vind het in ieder geval heel fijn om te kunnen doen.

That`s it for now. Ik wens jullie allemaal alvast een heel fijn weekend toe. Na de berg van vorige week, ga ik morgen weer heerlijk genieten in een hangmatje bij Cape Maclear!

When it`s dark enough, you can see the stars

Imagine

Het ene moment praat je met een groep vrouwen over een bakkerij en het volgende moment staan de palen in de grond...! Bakkerij Tipindule is geboren!!!

Tipindule betekent niets anders dan 'winst maken', dus echt romantisch is de naam niet, maar het doel kan maar beter duidelijk zijn! :-)
Afgelopen maandag ben ik samen met een paar vrijwilligers van YODEP de stad in gegaan om de boodschappen te doen, zoals meel, gist, suiker en potten en dinsdag werden de rietplanten en takken uit de bush bush gehaald (stelletje takkenwijven zijn we toch ;-)).
De dames van Women Empowerment spreken geen Engels, dus dat levert af en toe wel wat 'Tarzan-momentjes' op, zoals Denise ze zo mooi noemt, maar we hebben staan heupwiegen en buikdansen tussen het riet, dus ik geloof dat ze wel blij zijn! En ik ben ook ontzettend trots op deze groep mooie en sterke vrouwen! Nog even en dan is de bakkerij echt een feit en kan er geld worden verdiend met het maken en verkopen van de meest lekkere Malawiaanse lekkernijen. Ze bakken zelfs oliebollen! Dus mocht je nog geen plannen hebben voor Oud & Nieuw dit jaar, dan weet je waar je naar toe moet!
Het opbouwen gaat verder op z`n Afrikaans, dus de Grand Opening is even een paar dagen uitgesteld, omdat de oven niet de juiste maat had en dus opnieuw gebouwd moet worden. Maar ach, ik vind het prima. Geen haast, ik pas me net zo makkelijk aan (lekker lui weer ;-))

Naast dit mooie project heb ik samen met Denise en 2 vrijwilligers van YODEP nog een speciale life skill sessie georganiseerd: GIRLS ONLY, zodat er ook openlijk gesproken kan worden over ongesteldheid, sex, misbruik en zelfvertrouwen. Het mooiste moment voor mij was, toen ik de meisjes 1 voor 1 met een sterke houding (rechte rug, hoofd omhoog en stevige pas) door het lokaal liet lopen. In het begin werd er nog wat onzeker gegiecheld, maar al snel leken de meisjes omgetoverd in zelfverzekerde modellen. Ik heb genoten! Als laatste heb ik ze op laten schrijven waarom ze trots zijn op zichzelf en ik heb de meest mooie briefjes mogen ontvangen. Kortom, het was weer een succes en er volgen vast nog meer sessies! Gewoon kicke! :-)

In de tussentijd zijn de Nederlandse mannen Heimar en Tim aangekomen en zijn ze gelijk druk met de renovatie van het nieuwe gebouw waar een bibliotheek moet komen. Lekker bezig, dus!

Natuurlijk zijn er ook weer de minder leuke verhalen te vertellen. Zo liep ik vorige week door de community en was daar ineens Charles, een gehandicapte man van 31 jaar oud, die de hele dag op hetzelfde plekje op de veranda zit. Dag in, dag uit. De afdruk van z`n hoofd kon je zelfs al op de muur zien. Toen ik ook nog te horen kreeg dat hij de dag ervoor zonder eten is gaan slapen, was het voor mij duidelijk dat er iets moest gebeuren aan deze mensonterende situatie. Samen met Denise en Benneth ben ik naar de stad gegaan om eten te kopen. Een tas vol eieren, tomaten, brood en olie kost slechts EUR 3,50! Toen we terugkwamen, was Charles zichtbaar geraakt door dit kleine gebaar; ik ben alleen maar blij dat ik in ieder geval iets heb kunnen doen. Het plan is sowieso om nog een keer terug te gaan en te kijken welke andere mogelijkheden er zijn voor hem. Wordt vervolgd...

Vandaag zit ik precies op de helft van deze geweldige ervaring en ik denk met nog 6 weken te gaan dat er nog een paar mooie en leuke verhalen zullen volgen!

Ps. Bedankt voor de donaties: de teller staat op EUR 648,50! Top!

Don`t worry about how long it will take, or what others will think of you. Just get busy and do it!

Dream A Little Dream

Na regen komt ook in Malawi zonneschijn. En hoe...!!

Als eerste wil ik jullie ontzettend bedanken voor de lieve reacties en donaties. De teller staat momenteel op EUR 571,- dus dat is helemaal top! Vanuit Malawi zeg ik dan ook vol trots: Zikomo kwambiri (Heel erg bedankt!)
Afgelopen twee weken zijn druk geweest, maar zo leuk! Het Afrikaanse leven begint ook te wennen, wat betreft het ritme en de dagelijkse bezigheden. Maar ook de manier van denken en benaderen begin ik steeds beter te begrijpen. Waar we in onze Westerse samenleving al bezig zijn met persoonlijke ontwikkeling en zelfontplooiing, wordt hier puur vanuit de basisbehoeftes gedacht: hoe zorg ik voor geld en/of voedsel om de komende dag(en) door te komen?
We hebben daarom al meegeholpen met tuinieren (al ben ik maar gestopt toen ik een maisplantje uit de grond trok ;-)), zijn we met vitamines en medicijnen langs mensen met HIV/AIDS gegaan om te vragen wat ze nodig hadden, hebben we Engelse lessen en seksuele voorlichting gegeven en zijn er nog twee mooie verhalen om te vertellen...

Als eerste zijn we van de week terug gegaan naar het huis van Stella en Solomon om het dak te repareren. Met de grote groep vrijwilligers van YODEP zijn we op het dak geklommen en hebben we plastic onder het riet gelegd. Het zonnetje scheen volop, al was de glimlach van Solomon stralender te noemen. Wat een kleine bijdrage vanuit NL al niet kan doen in Malawi...
Daarna zijn we ook nog langs het huis gegaan van een mevrouw die HIV/AIDS heeft en die we daarvoor ook al bezocht hadden. Ze heeft een vergelijkbare leeftijd als mijn ouders, maar het is toch wel een heel groot verschil: zo kwetsbaar, mager en gerimpeld ziet ze er uit. Gelukkig is de eerste stap gezet en is het dak gerepareerd. Kleine stapjes, maar er is in ieder geval vooruitgang.

Dan het volgende mooie verhaal. Afgelopen week stond er ook weer een sessie van Women Empowerment op het programma. Zoals de naam al aangeeft, is het doel om de vrouwen meer 'power' te geven en dus te helpen met vraagstukken op verschillende gebieden als HIV/AIDS, maar ook, zoals afgelopen week, op het gebied van inkomen. We hebben tijdens deze sessie met z'n allen nagedacht hoe er geld kan worden verdiend met andere bezighedendan op het land werken. Dus op een moderne manier hebben we gebrainstormd en ik heb zelfs een 'mindmap' gemaakt! Out of the box denken is hier prima te doen in Afrika ;-) Eerst hebben we de kwaliteiten van de vrouwen in kaart gebracht: wat kunnen ze goed? Vervolgens de behoeftes en uiteindelijk hebben we besloten om te beginnen met een bakkerij: wat is hier voor nodig en wat gaat dat allemaal kosten? En belangrijker: na hoe veel tijd maak je winst? Het antwoord op deze vraag was zo positief dat de vrouwen spontaan begonnen te zingen en te klappen! We gaan door! Marjolein, Noor en ikzelf zullen de investering doen en de komende weken ga ik verder met het 'businessplan'! Waarschijnlijk zul je de glimlach op mijn gezicht ook voor je kunnen zien! Dit is gaaf, zeg!

Verder staan er ook nog computerlessen (waar zit de spatiebalk en hoe gebruik ik die?), Engelse lessen voor de vrijwilligers van YODEP en voor de kinderen zelf en de life skill sessies op het programma. En more to come. Ik krijg het nog druk ;-)

Natuurlijk is er ook nog genoeg tijd om te relaxen (Afrika is heerlijk!); vorig weekend zijn we met de andere vrijwilligers van Be More naar Cape Maclear geweest. Om je een idee te geven van dit kleine paradijs: helderblauw water, volop zon, strand, cocktails en... een hangmatje! Bij dit weekend hoorde natuurlijk wel een dansje en we hebben ons maar even warm gedraaid voor het volgende uitje. Gisteren zijn we namelijk met alle vrijwilligers (dus de hele club van YODEP en van Be More) naar de plaatstelijke club 'Mama G'gegaan om het afscheid van onder andere Marjolein & Noor te vieren. Voor mij erg jammer, want ik heb echt een geweldig leuke tijd met deze meiden gehad en ik zal ze missen! Gelukkig heeft Denise alweer haar intrede gemaakt en heb ik weer een kamergenootje waar ik het goed mee kan vinden.

Toch nog even terug naar die feestelijke dag gisteren, want het begon 's ochtends al: gewapend met ballonnen en bellenblaas hebben we eerst de allerkleinsten in de feeststemming gebracht en weten ze nu ook wat 'stoelendans' is. 's Middags hebben we voor de hele groep gekookt en aansluitend hebben we een lunch voor 30 weeskinderen georganiseerd. Geweldig om te doen!! Na de lunch werden Noor & Marjolein nog uitgebreid bedankt en toegezongen door de dames van Women Empowerment en later nog eens door de leden van YODEP die ook een speech en cadeautjes hadden. En om het af te sluiten zijn we dus met z'n allen gaan stappen. Als je je bedenkt dat sommigen nog nooit naar een club zijn geweest, kan ik er kort over zijn dat het een groot feest was, wat al in de mini-bus begon. Heerlijk om omringd te zijndoor mensen die zo goed kunnen zingen. Who needs a radio?(ik heb alleen maar geluisterd ja ;-)). Met dat dansen zit het hier ook wel goed en zelfs in de bus terug naar huis was nog niemand moe! Geslaagde avond!

Zoals je leest, vermaak ik me hier goed. De heftige verhalen worden volop afgewisseld door het vele lachen en de gezelligheid onderling. Ik heb zelfs al een uitnodiging voor een verlovingsfeest binnen! (Wordt uiteraard vervolgd!)
Maar de kleine stapjes die je met de mensen hier maakt, of die je terugziet, dat zijn toch wel de echte kersjes op de taart....!!

We make a living by what we get, but we make a life by what we give...

Brown Eyed Girl

Hoe bereid je je voor op een reis als deze, werd mij in Nederland gevraagd...

Natuurlijk heb ik de nodige boeken en weblogs gelezen, maar op een bezoek aan weeskinderen kun je je simpelweg niet voorbereiden. Na de ochtend te hebben besteed met de vrolijke, drukke en schattige kinderen op de nursery school, gaan we op maandagmiddag met Joy en 2 andere vrijwilligers de community in. YODEP helpt namelijk ook de weeskinderen in de community. Elke week bezoeken ze een paar kinderen en vragen ze waar ze behoefte aan hebben.
Ik weet niet of ik in woorden kan uitleggen wat ik heb gezien en ervaren, maar ik ga het toch proberen.

Ergens in `the middle of nowhere` leven Stella en Solomon (respectievelijk 13 en 16 jaar oud) met hun gehandicapte broer (hij mist zijn rechterarm), die vaak naar het centrum zo`n 10 kilometer verderop loopt, om te gaan bedelen. Stella en Solomon werken beiden op het land, maar zouden het liefst naar school willen. Helaas lukt dit niet omdat ze wel moeten werken, want anders hebben ze geen eten.
Als het op een gegeven moment met bakken uit de hemel komt, gaan we het donkere hutje in waar twee bedden staan. Het dak lijkt wel een vergiet en het is zinloos om pannen neer te zetten, simpelweg omdat deze er niet zijn. Het ruikt er muf en je ziet amper iets.
Als Joy op een gegeven moment aan Stella vraagt waar ze behoefte aan heeft, vertelt ze dat geen schone kleren heeft en zich daardoor schaamt om naar school te gaan, omdat ze zich vies voelt en wordt gepest. Terwijl ze dit vertelt, kijkt ze naar de grond en ze begint zachtjes te huilen. De schaamte is van haar lichaam af te lezen. Ik voel de druppels regen in m`n nek en op m`n voeten vallen, maar de grootste druppels voel ik achter m`n ogen branden. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen, dus ik laat m`n gevoel maar spreken. Ik loop naar haar toe en houdt haar stevig vast, terwijl ik haar toefluister dat ze een prachtig en sterk meisje is en dat ze de moed niet mag opgeven. Ze pakt me steviger vast en ze legt haar hoofd op m`n schouder. Zo blijven we een tijdje staan...

Natuurlijk weet ik dat lang niet iedereen de luxe heeft die we in Nederland hebben en dat je dit ook niet zomaar kunt veranderen, maar om hier zo mee geconfronteerd te worden is andere koek. Niemand verdient het om zo te leven.

Een aantal van jullie heeft gevraagd hoe iets te kunnen bijdragen. Dus bij deze: via rekeningnummer 12.17.74.228 t.n.v. Stichting Be More te Nijmegen, o.v.v. mijn naam. Hierbij geldt de 50-40-10-regel. Dit houdt in dat 50% van het geld dat voor eind februari is overgemaakt rechtstreeks kan worden besteed, 40% gaat naar de duurzamere bestedingen, zoals het verbouwen van schoolgebouwen, of de aanschaf van een koe :-) en de laatste 10% gaat naar Be More. In overleg met Joy kan ik de 50% dus zelf gaan besteden, aan bijvoorbeeld schoolartikelen, kleding, of plastic voor de daken. Het geld komt sowieso goed terecht, dat beloof ik bij deze!
En Ineke....WAUW, wat een bedrag!!! Hartstikke bedankt!!!!

Gelukkig maak ik naast het bovenstaande verhaal ook ontzettend veel leuke dingen mee. Zo heb ik al een paar presentaties kunnen geven, o.a. over Afrikaans bankieren (dus zo ging dat in de Middeleeuwen ;-)), effectieve communicatie en het bereiken van doelen. En ook de lokale vrijwilligers van YODEP zijn erg gezellig! We hebben ze kennis laten maken met paaltjesvoetbal en het kaartspel `meppen`. De belangrijkste Nederlandse woorden zoals `lekker lekker` en `vuurvliegje` hebben ze ook al goed onder de knie en er wordt heel wat af gelachen! Ze vinden mijn lach ook behoorlijk Afrikaans klinken, wat dat ook mag betekenen ;-)
De komende weken valt er dus nog genoeg te beleven en te doen. Ik houd jullie op de hoogte!

If you wanna make the world a better place, take a look at yourself and make that change!

Beautiful Day

`What you don`t have, you don`t need it now`, zingt Bono in Beautiful Day en ik begin te merken en te begrijpen wat hij daarmee bedoelt...

In verband met de vertraging op de projecten (inmiddels is dit weer allemaal opgelost), zijn we naar Liwonde National Park geweest.
Daarvoor hebben we (Noor, Marjolein en ik) nog wel even kennis gemaakt met de projectleiders van YODEP: Max, Buda en Joy. Vooral die laatste man doet zijn naam eer aan met een glimlach van oor tot oor! Geweldig om te zien en het is nog leuker, omdat we met z`n 3-en bij Joy thuis zullen verblijven. Het project is opgebouwd uit verschillende, kleinere projecten zoals HIV/AIDS, onderwijs, women empowerment, life skill sessies, community visits en nog een paar andere. Het enthousiasme is bij de projectleiders ook goed te merken en eigenlijk kunnen we niet wachten om aan de slag te gaan. Maar eerst dus nog Liwonde National Park, oftewel `de bobo`s in the bush`!

Met het minibusje gaan we weer op pad met de gehele groep van 9 vrouwen en natuurlijk is de weg er naartoe prachtig. We komen na 1 uur aan in de echte `bush`, compleet met hutjes, veel groen en onze slaapplaats voor de komende nachten: tentjes!! We slapen dus midden in de natuur waar `s nachts de beesten in het wild lopen. Spannend, maar machtig mooi! `s Middags vertrekken we op safari in een open Landrover. Als echte toeristen zitten we in de auto, met onze camera`s in de aanslag om mooie foto`s te maken. En we worden beloond: aapjes, herten, zwijntjes, waterbokken en kudu`s worden op de gevoelige plaat vastgelegd. Om het avontuur compleet te maken hebben we onderweg nog een lekke band en zit er een gat in de benzineslang, maar we zijn niet chagrijnig te krijgen. Die avond hebben we ook nog een heerlijk 3-gangen diner en rond 10 uur gaan m`n luikjes dan ook wel dicht van alle belevenissen. De volgende ochtend ga ik samen met Noor en Denise nog een kano-trip maken en we zien nijlpaarden en olifanten van 10 meter afstand! Machtig mooi!

Als we terug zijn in Zomba worden we naar ons project, ofwel onze nieuwe slaapplaats voor de komende tijd gebracht. We rijden door een echt Afrikaans dorpje en stoppen uiteindelijk bij een schattig, wit gebouw: ` Welcome to Joy`s place!` Het huis heeft een woonkamer, 4 (!) slaapkamers en een kamer waar de potten en pannen staan, oftewel... de keuken! Buiten is het gebouwtje waar je je met een teil water kunt wassen en ernaast het `beruchte` gat in de grond. We worden ontzettend warm welkom geheten, maar ik vind het best spannend om zo primitief te gaan leven de komende 11 weken.
`s Middags probeer ik me aan te passen en ik loop met Sala mee om water te halen voor het koken. Bij de kraan zo`n 100 meter verderop, ergens boven op een modderige heuvel, worden een aantal (grote!) emmers gevuld en je hebt dus echt twee handen nodig om het vast te houden of op je hoofd te zetten.
Ietwat verbaasd vraag ik dan ook:`What do you do when you fall?`, waarop heel kort en simpel geantwoord wordt met: `We don`t fall!' De dames moeten dan ook erg lachen om deze vraag. Ik waag een poging met de volle emmer op m`n hoofd, maar deze onhandige `mzungu` (=blanke) laat al snel de helft uit de emmer kieperen en ik word omringd door vrouwen die het van me over willen nemen. Maar ik wil het toch nog even proberen, al is het met een halfvolle emmer. Na deze ervaring krijg ik meer en meer bewondering voor de prachtige en vooral sterke Afrikaanse vrouwen.

Ter introductie van het project wonen we een eerste bijeenkomst bij met alle andere lokale vrijwilligers. Deze bijeenkomst wordt geopend met een a-capella lied door de leden van YODEP. Kippevel!!!
Het wordt ook steeds gezelliger met alle mensen en ik weet zeker dat ik het de komende tijd ontzettend naar m`n zin zal gaan hebben!
Soms moet ik mezelf wel even knijpen, als ik bijvoorbeeld voor het huisje op een matje naar de sterrenhemel boven me kijk, terwijl het eten recht voor me wordt klaargemaakt op een gaspitje. Ik heb dus echt niet veel nodig om me gelukkig te voelen.

Morgen starten we dan echt met onze 1e week op het project, dus daarover volgende keer meer.

It is not how much we have, but how much we enjoy that makes happiness!

Warm Love

Zoveel indrukken in zo`n korte tijd. Ik weet even niet waar ik moet beginnen...

Wellicht bij het begin ;-) Schiphol! Daar blijft een magisch sfeertje hangen! Bij het inchecken zitten Marjolein en ik in eerste instantie niet naast elkaar, maar huub-huub-wat-een-truc: in het vliegtuig wel! Daarnaast heb ik weer geleerd dat er in Kenia hele bijzondere rozenkwekerijen zijn; we zitten naast een gezellige groep Westlanders die daar een weekend (!) zullen doorbrengen. Voor de rest loopt de vlucht voorspoedig. Eenmaal aangekomen in Nairobi zien we dat we vertraging hebben op de volgende vlucht. Maar ik vermaak me tijdens het wachten prima; zoveel verschillende mensen met een eigen cultuur en gewoontes...! Zo zitten we op een gegeven moment tegenover een Afrikaanse man die breeduit op een bank ligt en ongegeneerd en keihard snurkt en niemand die daar verder echt veel aandacht aan besteed :-)
Van de ene rij gaan we naar de volgende en uiteindelijk zitten we weer in het vliegtuig dat ons naar Lilongwe brengt. En dan is het toch wel erg grappig als er kerstmuziek wordt gedraaid: Wham,Chris Reaen Bing Crosby, ze komen allemaal langs. Kerst in december? Welnee, het kan ook prima in januari! :-)

Aangekomen in Malawi valt het me op hoe bijzonder vriendelijk de mensen zijn; het wordt dus niet voor niks 'the warm heart of Africa'genoemd. Binnen mum van tijd zitten we dan ook op de achterbank van een taxi. Een goede auto is het niet te noemen (de barsten staan in de voorruit en de achterbak kan niet dicht), maar het rijdt! Een file wordt nog even ontweken door gewoon het zandpad aan de zijkant van de weg (vluchtstrook?) te kiezen, maar we komen veilig aan.
Als we zijn afgezet bij het hostel zie ik de leuke sticker op de achterkant van de taxi: 'Every problem has an expiry date.' Afrika bevalt me tot nu toe helemaal prima!

De volgende dagen zijn vooral bedoeld om wat te acclimatiseren en de groep vrijwilligers te leren kennen, die steeds wat wordt uitgebreid. Uiteindelijk zijn we met een groep van 9 vrouwen. Het enthousiasme zit er goed in en maandag ochtend vertrekken we met z`n allen richting Zomba, onze plek voor de komende weken. Wegens omstandigheden gaan we niet directnaar het project, maar niet getreurd want dit is ook nog heerlijk (en luxe!) vertoeven.

De reis naar Zomba is trouwens geweldig. Met z`n allen in een mini-bus, Afrikaanse muziek aan en natuurlijk lekker naar buiten kijken, naar de Afrikaanse natuur & cultuur. Vanwege het regenseizoen (die tropische buien zijn overigens erg verfrissend) is het landschap prachtig groen. Tijdens de autorit word ik wel geconfronteerd met de armoede: kleine, stenen hutjes met golfplaten of rieten daken. Daarnaast zie ik veel kleine kindjes op blote voeten, hangend aan moeders of bij een waterput. Er zijn echt heel veel mensen op, naast en over de weg. Het leven is op straat bij de lokale markten waar fruit, eieren en zelfs doodskisten (!)worden verkocht. Na de rit moet ik dan ook wel even alle indrukken verwerken...

Maar ook hier maken de spontane momenten deze reis weer compleet. Als we staan te wachten, hoor ik ergens hele leuke gospelmuziek vandaan komen en natuurlijk wil ik weten waar dat dan precies is en ik probeer tussen degebouwen iets op te vangen. Op een gegeven moment word ik geroepen door een Afrikaanse vrouw, helemaal netjes in een mantelpakje. 'Come... you can come with us', zegt ze, wijzend op haar gezelschap. Ietwat ongemakkelijk kijk ik naar m`n eigen kleding en vraag of dit gepast is. Maar ze lacht en zegt: 'You are fine, just as you are...' Dusmet een glimlach volgen we de vrouw en belanden in de lokale kerkdienst waar we warm worden onthaald en waar wordt gezongen, gedanst en...jawel...gepreekt! In het Engels en in de lokale taal: Chichewa. Het is geweldig om dit allemaal zo van dichtbij mee te maken en om op te gaan in de cultuur. Elk moment probeer ik dan ook maximaal te genieten. Wat een land...!

Natuurlijk zijn jullie ook benieuwd naar het eten en de accommodatie, maar dat is tot nu toe helemaal prima: van muesli met yoghurt tot zoete aardappelen en een kipburger, het kan allemaal! Bij het project zelf zal dit wel anders zijn, maar daar over volgende keer meer...

We don`t see things as they are, we see them as we are!

P.s. Bedankt voor alle leuke reacties! Erg fijn om te lezen!