Afrika

Het is een tijd geleden dat ik voor het laatst heb geschreven, maar dat komt vanzelf wel weer. Voor nu deze mooiepassage uit het boek 'Afrika is besmettelijk' van Steven van de Vijver (aanrader), over de kennismaking en het gevoel van en methet continent Afrika:

'Het is een gevoel dat te vergelijken is met verliefd zijn. Alles klopt: de lach, de ogen, moedervlekken en stem. Zelfs haar rommelige handschrift en sokken zijn doortrokken van liefde. Zo zijn ook de armoede, modderwegen en tropische regenbuien onlosmakelijk verbonden met Afrika. Het is het hele continent, met alles erop en eraan, dat je in vervoering brengt.

Na de eerste intensieve maanden ontstaat er gewenning. Het wordt vertrouwd, je weet bijna niet anders meer. Opeens ga je achter alle mooie dingen ook de structurele problemen zien. Of het nou nagelbijten is of corruptie. Je wilt haar verbeteren, nog mooier maken. Maar tot je grote frustratie werkt dat helaas niet zo. Sommige dingen kun je niet veranderen. En met dit inzicht wordt de verliefdheid 'houden van'. Natuurlijk blijf je je best doen, maar met respect voor haar eigen identiteit. Ze is mooi zoals ze is.

Soms kan de oude passie ineens weer opvlammen en zie je met wat een schoonheid je continu bent omringd. Dit overkomt je als er weer een tijdelijke afstand is, er een afscheid of weerzien in het verschiet ligt, of gewoon zomaar, omdat je beseft hoeveel ze voor je betekent. Het is een oergevoel en je wilt er altijd naar terug.

Afrika.'

Step By Step

Tijd voor een update!

Inmiddels zijn we al weer bijna twee maanden op Zanzibar en een goede maand aan het werk. Want echt, er wordt hier gewerkt. De mooie foto's vertellen je anders, maar dat zijn onze dagen waar we heel erg van moeten genieten. En dat doen we dan ook. Heel erg.. :)

Onze werkvergunning is eindelijk rond; dat heeft zo'n 6 weken geduurd en in plaats van Dutch nationality werden we spontaan ‘Deutsch', maar het is rond en we zijn nu officieel (Nederlands :)) hotel manager. En daar komt veel bij kijken. Omdat het hotel niet zo groot is, heb je met allerlei verschillende zaken te maken. En inmiddels heb ik ook geleerd dat communicatie écht een vak is. Want hoe om te gaan met bijzondere, haast onmogelijke wensen of de meest irritante klachten van gasten? En wat te denken van de communicatie met het personeel? Want niets is vanzelfsprekend hier en moet worden uitgelegd met heel veel geduld. Ook zaken die in Nederland als normaal worden beschouwd, zijn hier niet zo normaal; ik betrapte mezelf er laatst op een dame te ‘bedanken' omdat zij haar telefoon opneemt.

Ook de cultuur en de omgang met de lokale staff kan zo anders (en soms ongemakkelijk) zijn. Zo is onze dame van de spa onlangs getrouwd. Dus toen ze kwam voor haar vrije dagen vroeg ik honderduit: naar de dag, de jurk, eigenlijk naar alles eromheen. Blijkbaar niet zoals het zou moeten, of zoals ze gewend zijn hier, want ik kreeg voornamelijk een verlegen lach als antwoord. Natuurlijk bleef ik gewoon doorvragen en voor jullie informatie: haar jurk was overdag groen en 's avonds blauw :) Als getrouwde vrouwdraagt ze nu wel een burka als ze de straat op gaat.Ook dat is even wennen...

Het personeel komt hier ook regelmatig om leningen vragen, want ze zijn veelal de kostwinner van hun gezin en soms van de gehele familie, dus zij hebben de meeste kans om aan extra geld te komen. Aangezien ik het personeelsbeleid op me heb genomen, moet ik deze verzoeken beoordelen en het kost me soms moeite om nee te zeggen (ja, ik weet het; dat is geen verrassing). Maar zolang Robert nog steeds de financiën op zich neemt, hoeven jullie je geen zorgen te maken;) Verder staan er nog een aantal leuke dingen op de agenda: begin maart start de staff weer met Engelse lessen en ook is het jaarlijkse teamuitje al gepland.

Dus alles bij elkaar maakt het wel echt een leuke uitdaging. De komende dagen runnen we met z'n tweeën het hotel (de baas is er 1,5 week tussenuit) en kunnen we zelf ervaren hoe het is en waar de grootste uitdaging ligt. Robert wordt ondertussen een echte ‘fundi' (=klusjesman), want hij heeft al waterpijpen, lampen en tegels mogen vervangen.

Van de gasten krijgen we hele leuke en lieve reacties en we zijn al uitgenodigd bij een ouder echtpaar in Bristol. We moesten beloven dat we, wanneer we richting NL gaan, langs zouden komen.

Het ‘expat' leven is wel anders dan het vrijblijvende, lang-leve-de-lol van het ‘reizigers' leven. Je moet hier je leven opbouwen, zoals je dat in Nederland zou moeten doen. En dus ook met de ‘vastigheid' van een baan en een huis. En met een leven naast je werk. Voor mij is dit meer wennen dan voor Robert, die natuurlijk al zo'n 2 jaar in Malawi heeft gewoond en gewerkt.

Maar we hebben nog heel veel leuke dingen in het vooruitzicht en we genieten van de alledaagse dingen. Zo zijn we laatst met de beste vriendin van Robert (die tot eind april nog op het vasteland van Tanzania met paarden werkt) naar het jaarlijkse muziekfestival in Stone Town geweest, hebben we volgende week een expat borrel, is de dichtstbijzijnde kroeg op 5 minuten lopen van ons huis en hebben we al een heerlijke vakantie in april in het vooruitzicht. Dus nee, voorlopig komen we niet naar het koude NL (dat we doordeweeks goed via DWDD in de gaten houden...)

Liefs en een kus,

Liz

'If you want a place in the sun, you have to put up with a few blisters'

Proosten

HAPPY NEW YEAR!!

Op een nieuw jaar met mooie dromen en avonturen!

Hoewel Oud & Nieuw op Zanzibar niet te vergelijken is met het feest in Nederland, hebben wij ons goed vermaakt. Overdag hebben we in de keuken gestaan om oliebollen en appelflappen te maken, want die horen er natuurlijk wel bij. Het nieuwe jaar hebben we ingeluid op het strand en daarna zijn we nog een dansje gaan doen in een andere strandtent, waar het erg gezellig was. Ik hoop dat de jaarwisseling in Nederland ook een succes was.

We zijn alweer een tijdje op Zanzibar, dus hierbij meer informatie over het eiland.

Rond 1500 werd Zanzibar een Portugese kolonie met de ontdekking van Vasco da Gama. Deze invloeden zijn nog altijd aanwezig, waaronder de Portugese woorden in het Swahili (betekent ‘kust'), welke overigens de voertaal is van Zanzibar. De sultan van Omam heeft zo'n twee jaar later Zanzibar veroverd en gebruikte het eigenlijk voor handelsdoeleinden, want het heeft een hele gunstige ligging in de Indische Oceaan. Vooral in specerijen werd en wordt tegenwoordig nog steeds handel gedreven.

Helaas werd het met de komst van de sultan ook een centrum van de oosterse slavenhandel, wat gelukkig niet zo lang heeft geduurd, omdat Zanzibar aan het begin van de 19^e eeuw, na de kortste oorlog uit de geschiedenis (45 minuten), werd overgenomen door de Britten. Uiteindelijk is Zanzibar in 1963 onafhankelijk geworden.

Een kort stukje geschiedenis, maar dan wordt meteen duidelijk dat er dus heel veel invloeden zijn op dit eiland. De architectuur is een combinatie van Arabisch, Indisch en Europees, wat je bij woningen al aan de buitendeuren kunt zien. Ook is 90% van de inwoners moslim en zie je dus veel moskeeën.

Voor 1970 was het voor toeristen bijna onmogelijk om het eiland te bezoeken. Alleen journalisten of mensen van de overheid kwamen aan land. De klandizie betrof dus voornamelijk handelaren vanaf het vasteland. De laatste jaren zijn er wel veel toeristen richting Zanzibar vertrokken. Aan de ene kant een hele goede ontwikkeling voor de mensen, want ze worden ondernemender en kunnen hun eigen inkomen genereren. Je ziet bijvoorbeeld veel lokale winkeltjes waar handwerk, kunst, sieraden en kleding wordt verkocht.

Maar vanwege de toenemende komst van toeristen wordt dit prachtige eiland helaas ook meer blootgesteld aan drugs, prostitutie en HIV/AIDS. Slechts 1% van de bevolking is geïnfecteerd, maar er wordt al gesproken over een tikkende tijdbom. Veel inwoners van Tanzania (en met name vrouwen) vertrekken naar Zanzibar op zoek naar de toeristendollars. Zo wordt een ziekte als HIV/AIDS natuurlijk razendsnel verspreid. Ook heeft de jeugd onvoldoende kennis en wordt de juiste kennis niet actief gedeeld. Achter dit mooie eiland gaan dus zeker wel verschillende problemen schuil.

Mooi te vermelden is dat Zanzibar, of eigenlijk de hoofdstad Stone Town, op de werelderfgoedlijst van UNESCO staat. Stone Town heeft een wirwar aan kleine, smalle steegjes en als je denkt dat sommige steegjes in Amsterdam lastig zijn met je auto, dan moet je het hier maar eens proberen. Taxi-chauffeurs rijden alsof ze nog meters ruimte hebben... Ik begin er in ieder geval niet aan.

Het Zanzibar Palace Hotel ligt midden in Stone Town. Het hotel heeft 9 zeer luxe kamers en het personeel biedt veel service aan de klanten. Het wordt gerund door Nederlanders en is dus makkelijk communiceren. Wij worden in dit hotel opgeleid tot ‘operationeel managers', zodat wij over een tijd gezamenlijk het hotel kunnen runnen. Erg leuk en vooral leerzaam, omdat je met alles te maken krijgt; wat te doen als de airco er mee stopt tot het personeelsbeleid. Het personeel bestaat uit lokale mensen, maar ze werken hard en wat ons opvalt, is dat het vooral met een grote glimlach gebeurt. Nu zitten we dus nog echt in de beginnende fase, maar over een tijdje zeker meer over het hotel. En als je wilt kun je natuurlijk altijd een kijkje nemen op: www.zanzibarpalacehotel.com!

I like the dreams of the future better than the history of the past. - Thomas Jefferson

A beautiful warm welcome

Via bus, vliegtuig en boot zijn we uiteindelijk aangekomen op Zanzibar.

Een hele fijne busreis, welteverstaan, met genoeg beenruimte voor Robert, genoeg vrije plekken in de bus en geen gedoe onderweg. In Blantyre vertrok ons vliegtuig. En dát is toch zeker het vermelden waard, want ik heb nog nooit zo'n klein vliegveld gezien. Bij binnenkomst moet je direct en dan bedoel ik ook direct je bagage laten screenen op zo'n band. Maar met aanstekers, flesjes water en andere scherpe dingen, mogen we gewoon inchecken.... 5 meter verderop. Met een computer die nog moet worden opgestart en een weegschaal die voor geen meter klopt, duurt dat uiteraard wel weer even, maar tot onze verbazing krijgen we een keurige boarding pass en zelfs een lugage receipt. En dan is het tijd om te wachten.... want wie zegt dat het vliegtuig op tijd aankomt en weer vertrekt?

Het vliegveld(je) is schattig versierd met hele lelijke kerstslingers en het personeel sloft wat rond, maar uiteindelijk kunnen we door de laatste detector om de hoek. En al bliept de detector als we er door heen lopen en worden we gefouilleerd voor een check, die aansteker is écht geen probleem. Ook het personeel loopt steeds heen en weer door het bliepende detector poortje. Op het moment dat we dan eindelijk denken te vertrekken, moeten we buiten nog even onze bagage identificeren. Tsja, dat is toch heel belangrijk als er in totaal zes tassen staan!

Uiteindelijk komen we na een goede vlucht aan in Dar es Salaam, de hoofdstad van Tanzania. En wat zijn de verschillen met Malawi groot! Ons paspoort wordt grondig gecheckt via een scanner en de visumaanvraag verloopt via de computer. Niks schriftelijks meer, dit wordt een heel stuk serieuzer! Voor de rest is alles groot: het vliegveld, de mensen (zowel mannen als vrouwen) en de gebouwen, die we onderweg vanuit de taxi zien. De wegen zijn goed en de stoplichten werken; dit is een compleet andere stad. Waar we echt aan moeten wennen is het weer. Het is klam, vochtig en benauwd. We krijgen te horen dat het de afgelopen 72 uur non stop heeft geregend en we hebben een goede dag uitgekozen, want de weersvoorspelling is gunstig. Kijk, dat belooft wat!

Na een redelijke nachtrust vertrekken we de volgende dag naar de haven, om met de boot dan eindelijk naar Zanzibar te gaan. Wat een chaos bij het inchecken; geschreeuw, geduw, geren om iedereen op de boot te krijgen. Maar het moet gezegd worden; het is een uitstekende boot en de boot naar Texel doet er zeker niet voor onder. Na 1,5 uur varen zien we in de verte het eiland liggen. Onze verblijfplaats voor de komende tijd. Zanzibar heeft veel Arabische invloeden en dat is direct te zien. Aan de mensen (moslims), de kleding (vrouwen in lange gewaden > in die hitte!!!) en de gebouwen (moskeeën). Na ons opgefrist te hebben, lopen we rond in de smalle straatjes die allemaal erg veel op elkaar lijken en zeggen vriendelijk ‘jambo' (hallo in Swahili) tegen de inwoners van Zanzibar. We komen aan bij een leuk restaurantje aan het water en onder het genot van een mojito komen we tot de conclusie dat dit wel een heel bijzonder en mooi eiland is. Het is niet te vergelijken met het ‘echte' Afrika, zoals Malawi, behalve dan een vergelijkbare taal en de hectiek in het verkeer, maar het heeft alles. Want het stikt hier natuurlijk van de toeristen, die komen voor de witte stranden en de turqoise gekleurde zee.

En dat is dan ook precies waar wij 1^e Kerstdag van genieten! Het is een geweldige dag, zonder al te veel poespas die met Kerst te maken heeft. Want als je niet af en toe Mariah Carey hoort zingen of een toerist met een kerstmuts ziet lopen, zou het een hele normale dag zijn. Hier kunnen we wel aan wennen! Helaas is zowel de heen- als de terugreis iets minder mooi te noemen. Op de heenreis rijdt de chauffeur van ons busje zo kneiterhard, dat we hem dringend verzoeken langzamer te rijden. Op de terugreis blijkt waarom, want we passeren op een gegeven moment een ander stilstaand minibusje met een versplinterde voorruit, een scooter met een lading cakejes er om verspreid en zo'n 2 meter verderop liggen de slachtoffers. Eén man ligt in de berm en de ander met zijn lichaam en gezicht plat op de weg. We rijden iets door en van onze chauffeur krijgen we later te horen dat één man op slag dood is en de ander nog wel leeft, maar veel pijn heeft. In lokale busjes worden de mannen afgevoerd en wij zien af en toe nog een gymschoen steken uit zo'n busje. Geen fijne kerstgedachte, maar helaas wel de realiteit hier.

Ons kerstcadeau komt op tweede Kerstdag. Na een korte banenjacht kunnen wij jullie vertellen dat we een baan hebben voor het aankomende jaar! We gaan werken in het Zanzibar Palace Hotel! De komende tijd staat in het teken van inwerken, dus volgende keer meer hierover.

Voor nu: Alvast de beste wensen voor 2012! Dat het maar veel geluk, liefde en avontuur mag brengen!

'Don't celebrate a holiday before it arrives'

The End Where I Begin

Vorige keer was de eerste Afrika-ervaring voor mij. Ik had geen idee wat ik kon verwachten en of het zou bevallen. Inmiddels moge het duidelijk zijn dat Afrika mij fascineert, inspireert en heel veel leert. Maar meer nog dat ik me hier erg gelukkig voel.

Afgelopen 1 december (precies twee jaar later dan de vlucht naar Australië) zou deze reis dus niet zo onwennig aan moeten voelen, ware het niet dat ik ook dit keer geen idee heb wat er gaat gebeuren. Maar eerlijk is eerlijk... ik houd wel van het spannende en het avontuurlijke..

De heenreis is meer dan prima verlopen. Met slechts 1 tot 1,5 uur overstaptijd was het wel wat spannend, maar zowel ik als mijn tas zijn goed aangekomen. In Johannesburg kwam ik gelijk alweer met het echteAfrika gevoel in aanraking; de geuren, de keiharde en schelle ringtones van de mobieltjes en de luidruchtige gesprekken. I'm definitely back!

Lilongwe (de hoofdstad van Malawi) voelt meer dan vertrouwd en alsof ik niet ben weggeweest. Het is heel fijn om weer samen met Robert in deze omgeving te mogen doorbrengen. De eerste paar dagen doen we wat rustig aan bij Mabuya Camp, want ik moet wel even wennen aan dat lome, maar heerlijk warme weer hier.

Op maandagochtend moeten we er dan toch echt aan geloven; de lange busrit van Lilongwe naar Zomba. Voor Robert is dit natuurlijk helemaal een crime met zijn lengte. We vinden een redelijk goede plek tussen alle Malawianen. Het blijft toch bijzonder om de enige 'mzungu' te zijn in de bus. Als we denken bijna te gaan vertrekken, komen er nog wat families binnen met al hun spullen; zij mogen in het gangpad staan tijdens de busrit van maar liefst 7 (!) uur. Het is warm en benauwd in de bus en dat wordt mijn achterbuurman -helaas voor mij -te veel; z'n maaginhoud komt er met flinke kracht uit zetten... Lekkah! Lekker begin van de reis! Verder wordt er nog een geit doodgereden, doorzoekt de politie onderweg een aantal keer de bus en wordt er geld gestolen van een mede-passagier. Africa, never a dull moment!

We zijn dan ook erg blij als we aankomen bij Pakachere Backpackers en samen met Tim en Roos kunnen genieten van een koud biertje. De volgende avondzijn weuitgenodigd voor het kerstdiner met de hele staff van Pakachere en ik kan zeggen: dat is zeker weer genieten! Er wordt gegeten, gedronken, gedanst en gezongen...! Merry Christmas!

De volgende dagen bezoeken we de projecten van Be More en ben ik erg blij dat ik Robert kan laten zien wat me destijds zo bezig hield; YODEP, de dames van Women Empowerment en Charles, die nog steeds op dezelfde veranda zit, maar aan wie ook nog steeds wordt les gegeven.

Ondanks dat het voelt alsof ik niet ben weggeweest, zijn er wel verschillen te zien en temerken in Zomba. Want het gaat niet goed met Malawi. Het gebrek aan benzine zorgt voor de nodige problemen. Brandstof is nu zelfs duurder dan in Nederland! De taxi ritjes worden hierdoor natuurlijk ookflink veel duurder, maar ook alle producten vanwege de slechte import. De waarde van de Malawian Kwachais inmiddels al drie keer gedaald. Daarnaast hebben we eigenlijk elke dag wel te maken met een power-cut, die soms een halve dag duurt.

Gelukkig blijven de mensen nog steeds vriendelijk en voel ik me in Zomba nog heel erg veilig.

Maar in de tussentijd zijn we wel op zoek naar een baan en het lijkt er op dat het ons naar...... ZANZIBAR brengt! Nog even duimen, maar we hebben er beiden een goed gevoel over. Hopelijk volgende keer meer!

We genieten dus van alle vertrouwde dingen, maar zeker ook van het avontuur wat voor ons ligt!

'All journeys have secret destinations of which the traveler is unaware.' - Martin Buber

Two Worlds

Een Afrikaans moment: Kinderen die je schreeuwend achterna rennen op een weg van klei en stenen. Als je besluit om even een praatje te maken en ze je aan willen raken, wordt er achter de handen gegiecheld en vervolgens druk met elkaar gesproken in het Chichewa. Ze rennen, ze lachen, ze huppelen. Het lijkt alweer een hele tijd terug dat dit gebeurde, maar het is slechts zeven weken geleden.

De vraag die hier in Nederland regelmatig aan me gesteld wordt, is: ben je al weer gewend? En eigenlijk kan ik daar volmondig ‘ja’ op antwoorden, want dit is in eerste instantie het leven dat ik altijd heb gehad en dus vertrouwd is. Het drukke en chaotische verkeer, de hoeveelheid mensen op straat en in de trein, de regen, het gemopper en het ongeduld, maar ook de overvolle café’s, het snelle internet, het Nederlandse uitgaansleven en alle gezelligheid van vrienden en familie om me heen.

Naast dit vertrouwde gevoel verlang ik toch regelmatig nog naar een ‘this-is-Africa’-gevoel. Dat je niet weet hoe laat de bus vertrekt, of sterker nog, of de bus überhaupt vertrekt. Dat elke vraag altijd bevestigend wordt beantwoord, ook al blijkt na doorvragen dat het antwoord toch echt ‘nee’ is. Dat je zomaar in een drukke straat kan worden verrast door een geweldig optreden van de plaatselijke kerkgangers. Dat je ’s ochtends niet weet wat je ’s middags zal gaan doen en dat dus elke dag weer een verrassing is, met nieuwe kansen en uitdagingen.

Natuurlijk zijn de verschillen met Nederland groot en zijn ze ook niet met elkaar te vergelijken. In Malawi zijn er problemen waar we ons in Nederland niet eens een beeld bij kunnen vormen: rieten huisjes met daken zo lek als een mandje, gehandicapten die elke dag weer op hetzelfde plekje voor hun huis zitten en waar niet of nauwelijks naar om wordt gekeken. Kinderen met gaten in hun kleding, die staan te springen om de pap die ze die dag als enige maaltijd krijgen. Meisjes die alles doen voor geld, zelfs hun lichaam in gevaar brengen door onveilige sex te hebben.

Hoe ‘help’ je zo’n derde wereld land? En help je eigenlijk wel, door met Westerse oplossingen te komen? Want wat is de ideale situatie? Dat mensen met zoveel mooie spullen toch hun geluk niet kunnen vinden en klagen over stress, te laat komen en het weer? (Al zal laatst genoemde niet aan de orde zijn in Afrika ;-)) Of moet je het land laten zoals het is, met al haar problemen, maar ook met al haar charme? Zijn we als wereld, als land, maar zeker als mens niet medeverantwoordelijk dat het goed gaat met anderen? Dat er goede gezondheidszorg komt, zodat een gehandicapte man met de juiste middelen een normaal leven kan leiden. Of wat te denken van betaalbaar onderwijs, zodat meisjes seksuele voorlichting krijgen en leren dat ‘trouw zijn’ geen voorbehoedsmiddel is.

De zes maanden die ik in Malawi ben geweest, hebben diepe indruk op mij gemaakt. Ik ben geraakt door de charme en de liefde van het land, ontroerd door heftige gesprekken met de mensen en verrast door onverwachte gebeurtenissen. Daarnaast ben ik ook geconfronteerd met corruptie, leugens en valse beloftes. Zaken die je anders naar Afrika laten kijken.

Maar Afrika doet iets met je. Je houdt er van of je haat het. Het is duidelijk dat ik binnen de eerste categorie val. In december vertrek ik weer met m’n eigen ‘warme hart’ richting het ‘warme hart van Afrika’, want naast de liefde voor het land, zit er nog een liefde. Eentje die ik niet meer zo lang wil missen…

Sometimes you will never know the true value of a moment until it becomes a memory.

Accidentally In Love

Toen ik half januari op Schiphol afscheid nam, riep ik nog: 'Tot over 3 maanden!' Wat een grapjas, want inmiddels zijn het er al bijna vijf!

Het is alweer even geleden dat ik een verhaal heb geschreven, maar in die tijd is er voor mij ontzettend veel gebeurd. Sinds april ben ik (tijdelijk) Regio Coördinator voor Be More in Malawi. Ik zorg dus dat alle vrijwilligers veilig naar hun project worden gebracht, dat het ze aan niets ontbreekt, dat alle projecten goed lopen (op allerlei vlakken), kortom: dat iedereen het ultieme Afrika gevoel beleeft in het mooie Zomba.

Naast deze werkzaamheden is Be More ook bezig om een Backpackers (hostel) op te zetten met de naam Packachere (dit is de naam van een boom waar mensen bij elkaar komen om ideëen en ervaringen uit te wisselen) en hier komt geregeld wat werk bij kijken. Ontzettend leuk om te doen en ik leer heel veel over het Afrikaans zaken doen (een verhaal apart, kan ik je zeggen...).

De bedoeling is dat dit hostel begin juli open gaat. Het zal gerund worden door de lokale bevolking en omdat er weinig tot niets in Zomba is voor backpackers wordt dit absoluut een succes, dat weet ik zeker!

En als laatste is Be More druk bezig met het opzetten van Discover Malawi, zodat ook mensen die niet voor een hele maand voor vrijwilligerswerk naar Malawi willen komen, maar dit land wel op de meest pure manier willen beleven, een geweldige reis kunnen maken. Spannende tijden...!

Dat over de werkzaamheden...

Begin april zou het in eerste instantie de bedoeling zijn dat ik de taak van RC voor 2 maanden op me zou nemen, maar inmiddels zijn het 3 maanden geworden. En laat ik dat nou geen probleem vinden. Want naast dat ik niet alleen verliefd ben geworden op dit mooie, Afrikaanse land is er voor mij ook een andere, hele leuke, lieve en vooral donkerblonde reden om te blijven, maar die houd ik lekker nog even voor mezelf ;-)

Ik vermaak me dus goed, m'n leven staat op z'n kop en alle plannen die ik begin januari nog had om een leven in Nederland op te gaan bouwen, zijn inmiddels wel komen te vervallen.

Het valt alleen ontzettend tegen om hier betaald werk te vinden en van vrijwilligerswerk word je nu eenmaal niet rijk. Daar komt het gemis van vrienden in NL toch ook nog eens bij. Het leven als RC is geweldig, maar wel wat eenzamer in vergelijking met het leven als vrijwilliger in een drukke community waar je altijd mensen om je heen hebt. Want natuurlijk mag ik niet mopperen met een televisie, een auto onder m'n kont en een heerlijk bed, maar dat betekent niets voor mij zonder de juiste mensen om me heen. Het cliché bevestigt zichzelf nog eens: van geld alleen word je niet gelukkig.

Dit alles heeft me doen besluiten om na de reis met mijn moeder begin juli (ja, die komt ook nog!!) tijdelijk terug te komen naar NL. Dit zal 19 juli zijn. M'n agenda begint nu al langzaam vol te stromen (het moet niet gekker worden ;-)) en ik kijk er erg naar uit iedereen weer te zien, verhalen uit te wisselen en ontzettend veel lol te maken.

En daarna... zal ik, met een zak geld, weer terugkeren naar alle liefde in Afrika....

Want vergeten kan en wil ik het leven hier niet. Er is nog zoveel te doen. Mijn droom om iets in de ontwikkeling en educatie van Afrikaanse meisjes en vrouwen te kunnen betekenen wordt alleen maar groter en groter en het is zeker iets waar ik me in de toekomst mee bezig wil houden. Dus ik heb nog genoeg ideeën om over na te denken en om zo weer nieuwe plannen te maken.

I don't only dream my life. I live my dream!

Sweet Goodbyes

Van vrijwilliger tot regiocoordinator....

Afgelopen woensdag had ik mijn laatste dag bij YODEP. Na drie maanden was het tijd om gedag te zeggen. Dat begon eigenlijk dinsdags al, met de vrouwen van Women Empowerment. Een mooi dankwoord en 2 doeken (1 als rok en 1 voor op m'n hoofd ;-)) werden me overhandigd als cadeau. Na het serieuze gedeelte was het weer tijd om te zingen. En hoe! Vanaf het project tot aan Joy's huis zijn de dames met me meegelopen, onder luid gezang. Dit trok ook de aandacht van de rest van de community en al snel werd het een hele optocht...! Ik wist even niet waar ik het zoeken moest met al die aandacht, maar ik dacht: dan maar gewoon genieten, in NL zal dit niet zo snel gebeuren ;-)

Bij aankomst van het huis van Joy, kwam Tim op het geluid af en we moesten beiden erg lachen om deze ietwat vreemde situatie: een hele stoet mensen met mij, gehuld in doeken, voorop...

Woensdag heb ik gelukkig maar half afscheid hoeven nemen van de club vrijwilligers van YODEP, aangezien ik nog wat langer blijf. 's Avonds was er wel een Afrikaans feestje en dit was, zoals alle feestjes tot nu toe, erg gezellig! De hele huiskamer stond weer vol met dansende en luid zingende mensen en ik had mijn tijd als vrijwilliger niet beter kunnen afsluiten.

En dan is het nu tijd voor het volgende (tijdelijke) hoofdstuk als regiocoordinator van Be More in Malawi. Stijn heeft wegens omstandigheden besloten deze maandag naar huis te gaan en tot zijn opvolger er eind mei is, zal ik het gaan waarnemen. Dit houdt dus in dat ik afgelopen weekend druk was met het ophalen en verwelkomen van de nieuwe vrijwilligers voor de aankomende periode. Nieuwsgierige gezichten, onwennigheid en veel vragen; 3 maanden geleden stond ik er zelf zo bij en nu kan ik ze gerust stellen dat alles echt goed komt en dat het vooral een tijd van genieten en beleven is.

Maandag ben ik met de auto (Toyota RAV, Vin ;-)) naar Zomba gereden. Deze rit duurt zo'n 4 uur en ik kan zeggen dat het nog steeds een prachtige route is door het Afrikaanse landschap. Ik weet nu ook waar de Lion King is opgenomen ;-) Eergisteren heb ik nog een spoedcursus 'banden verwisselen' gekregen, dus mocht er iets gebeuren (even afkloppen svp), moet ook dit goedkomen. De vrijwilligers zijn inmiddels veilig op de projecten aangekomen en voor hen gaat de eerste week beginnen. Leuk om ze nu zo te volgen, terwijl ik 'achter de schermen' bezig ben. De komende tijd zal voor mij dus wat drukker worden, maar ik heb er alleen maar heel veel zin in. Het rijden in de Toyota over de hobbelwegen in Zomba met het raampje open, de wind door m'n haar en Afrikaanse muziek uit de boxen; dit alles maakt me echt een gelukkig mens. En dan mag ik de komende tijd dus ook nog de projecten gaan begeleiden en zien wat deze vrijwilligers weer aan nieuwe ideeen brengen. And last, but certainly not least, kan ik 's avonds genieten van De Wereld Draait Door via BVN!