Hoe bereid je je voor op een reis als deze, werd mij in Nederland gevraagd...

Natuurlijk heb ik de nodige boeken en weblogs gelezen, maar op een bezoek aan weeskinderen kun je je simpelweg niet voorbereiden. Na de ochtend te hebben besteed met de vrolijke, drukke en schattige kinderen op de nursery school, gaan we op maandagmiddag met Joy en 2 andere vrijwilligers de community in. YODEP helpt namelijk ook de weeskinderen in de community. Elke week bezoeken ze een paar kinderen en vragen ze waar ze behoefte aan hebben.
Ik weet niet of ik in woorden kan uitleggen wat ik heb gezien en ervaren, maar ik ga het toch proberen.

Ergens in `the middle of nowhere` leven Stella en Solomon (respectievelijk 13 en 16 jaar oud) met hun gehandicapte broer (hij mist zijn rechterarm), die vaak naar het centrum zo`n 10 kilometer verderop loopt, om te gaan bedelen. Stella en Solomon werken beiden op het land, maar zouden het liefst naar school willen. Helaas lukt dit niet omdat ze wel moeten werken, want anders hebben ze geen eten.
Als het op een gegeven moment met bakken uit de hemel komt, gaan we het donkere hutje in waar twee bedden staan. Het dak lijkt wel een vergiet en het is zinloos om pannen neer te zetten, simpelweg omdat deze er niet zijn. Het ruikt er muf en je ziet amper iets.
Als Joy op een gegeven moment aan Stella vraagt waar ze behoefte aan heeft, vertelt ze dat geen schone kleren heeft en zich daardoor schaamt om naar school te gaan, omdat ze zich vies voelt en wordt gepest. Terwijl ze dit vertelt, kijkt ze naar de grond en ze begint zachtjes te huilen. De schaamte is van haar lichaam af te lezen. Ik voel de druppels regen in m`n nek en op m`n voeten vallen, maar de grootste druppels voel ik achter m`n ogen branden. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen, dus ik laat m`n gevoel maar spreken. Ik loop naar haar toe en houdt haar stevig vast, terwijl ik haar toefluister dat ze een prachtig en sterk meisje is en dat ze de moed niet mag opgeven. Ze pakt me steviger vast en ze legt haar hoofd op m`n schouder. Zo blijven we een tijdje staan...

Natuurlijk weet ik dat lang niet iedereen de luxe heeft die we in Nederland hebben en dat je dit ook niet zomaar kunt veranderen, maar om hier zo mee geconfronteerd te worden is andere koek. Niemand verdient het om zo te leven.

Een aantal van jullie heeft gevraagd hoe iets te kunnen bijdragen. Dus bij deze: via rekeningnummer 12.17.74.228 t.n.v. Stichting Be More te Nijmegen, o.v.v. mijn naam. Hierbij geldt de 50-40-10-regel. Dit houdt in dat 50% van het geld dat voor eind februari is overgemaakt rechtstreeks kan worden besteed, 40% gaat naar de duurzamere bestedingen, zoals het verbouwen van schoolgebouwen, of de aanschaf van een koe :-) en de laatste 10% gaat naar Be More. In overleg met Joy kan ik de 50% dus zelf gaan besteden, aan bijvoorbeeld schoolartikelen, kleding, of plastic voor de daken. Het geld komt sowieso goed terecht, dat beloof ik bij deze!
En Ineke....WAUW, wat een bedrag!!! Hartstikke bedankt!!!!

Gelukkig maak ik naast het bovenstaande verhaal ook ontzettend veel leuke dingen mee. Zo heb ik al een paar presentaties kunnen geven, o.a. over Afrikaans bankieren (dus zo ging dat in de Middeleeuwen ;-)), effectieve communicatie en het bereiken van doelen. En ook de lokale vrijwilligers van YODEP zijn erg gezellig! We hebben ze kennis laten maken met paaltjesvoetbal en het kaartspel `meppen`. De belangrijkste Nederlandse woorden zoals `lekker lekker` en `vuurvliegje` hebben ze ook al goed onder de knie en er wordt heel wat af gelachen! Ze vinden mijn lach ook behoorlijk Afrikaans klinken, wat dat ook mag betekenen ;-)
De komende weken valt er dus nog genoeg te beleven en te doen. Ik houd jullie op de hoogte!

If you wanna make the world a better place, take a look at yourself and make that change!