Tijd voor een update!

Inmiddels zijn we al weer bijna twee maanden op Zanzibar en een goede maand aan het werk. Want echt, er wordt hier gewerkt. De mooie foto's vertellen je anders, maar dat zijn onze dagen waar we heel erg van moeten genieten. En dat doen we dan ook. Heel erg.. :)

Onze werkvergunning is eindelijk rond; dat heeft zo'n 6 weken geduurd en in plaats van Dutch nationality werden we spontaan ‘Deutsch', maar het is rond en we zijn nu officieel (Nederlands :)) hotel manager. En daar komt veel bij kijken. Omdat het hotel niet zo groot is, heb je met allerlei verschillende zaken te maken. En inmiddels heb ik ook geleerd dat communicatie écht een vak is. Want hoe om te gaan met bijzondere, haast onmogelijke wensen of de meest irritante klachten van gasten? En wat te denken van de communicatie met het personeel? Want niets is vanzelfsprekend hier en moet worden uitgelegd met heel veel geduld. Ook zaken die in Nederland als normaal worden beschouwd, zijn hier niet zo normaal; ik betrapte mezelf er laatst op een dame te ‘bedanken' omdat zij haar telefoon opneemt.

Ook de cultuur en de omgang met de lokale staff kan zo anders (en soms ongemakkelijk) zijn. Zo is onze dame van de spa onlangs getrouwd. Dus toen ze kwam voor haar vrije dagen vroeg ik honderduit: naar de dag, de jurk, eigenlijk naar alles eromheen. Blijkbaar niet zoals het zou moeten, of zoals ze gewend zijn hier, want ik kreeg voornamelijk een verlegen lach als antwoord. Natuurlijk bleef ik gewoon doorvragen en voor jullie informatie: haar jurk was overdag groen en 's avonds blauw :) Als getrouwde vrouwdraagt ze nu wel een burka als ze de straat op gaat.Ook dat is even wennen...

Het personeel komt hier ook regelmatig om leningen vragen, want ze zijn veelal de kostwinner van hun gezin en soms van de gehele familie, dus zij hebben de meeste kans om aan extra geld te komen. Aangezien ik het personeelsbeleid op me heb genomen, moet ik deze verzoeken beoordelen en het kost me soms moeite om nee te zeggen (ja, ik weet het; dat is geen verrassing). Maar zolang Robert nog steeds de financiën op zich neemt, hoeven jullie je geen zorgen te maken;) Verder staan er nog een aantal leuke dingen op de agenda: begin maart start de staff weer met Engelse lessen en ook is het jaarlijkse teamuitje al gepland.

Dus alles bij elkaar maakt het wel echt een leuke uitdaging. De komende dagen runnen we met z'n tweeën het hotel (de baas is er 1,5 week tussenuit) en kunnen we zelf ervaren hoe het is en waar de grootste uitdaging ligt. Robert wordt ondertussen een echte ‘fundi' (=klusjesman), want hij heeft al waterpijpen, lampen en tegels mogen vervangen.

Van de gasten krijgen we hele leuke en lieve reacties en we zijn al uitgenodigd bij een ouder echtpaar in Bristol. We moesten beloven dat we, wanneer we richting NL gaan, langs zouden komen.

Het ‘expat' leven is wel anders dan het vrijblijvende, lang-leve-de-lol van het ‘reizigers' leven. Je moet hier je leven opbouwen, zoals je dat in Nederland zou moeten doen. En dus ook met de ‘vastigheid' van een baan en een huis. En met een leven naast je werk. Voor mij is dit meer wennen dan voor Robert, die natuurlijk al zo'n 2 jaar in Malawi heeft gewoond en gewerkt.

Maar we hebben nog heel veel leuke dingen in het vooruitzicht en we genieten van de alledaagse dingen. Zo zijn we laatst met de beste vriendin van Robert (die tot eind april nog op het vasteland van Tanzania met paarden werkt) naar het jaarlijkse muziekfestival in Stone Town geweest, hebben we volgende week een expat borrel, is de dichtstbijzijnde kroeg op 5 minuten lopen van ons huis en hebben we al een heerlijke vakantie in april in het vooruitzicht. Dus nee, voorlopig komen we niet naar het koude NL (dat we doordeweeks goed via DWDD in de gaten houden...)

Liefs en een kus,

Liz

'If you want a place in the sun, you have to put up with a few blisters'