Via bus, vliegtuig en boot zijn we uiteindelijk aangekomen op Zanzibar.

Een hele fijne busreis, welteverstaan, met genoeg beenruimte voor Robert, genoeg vrije plekken in de bus en geen gedoe onderweg. In Blantyre vertrok ons vliegtuig. En dát is toch zeker het vermelden waard, want ik heb nog nooit zo'n klein vliegveld gezien. Bij binnenkomst moet je direct en dan bedoel ik ook direct je bagage laten screenen op zo'n band. Maar met aanstekers, flesjes water en andere scherpe dingen, mogen we gewoon inchecken.... 5 meter verderop. Met een computer die nog moet worden opgestart en een weegschaal die voor geen meter klopt, duurt dat uiteraard wel weer even, maar tot onze verbazing krijgen we een keurige boarding pass en zelfs een lugage receipt. En dan is het tijd om te wachten.... want wie zegt dat het vliegtuig op tijd aankomt en weer vertrekt?

Het vliegveld(je) is schattig versierd met hele lelijke kerstslingers en het personeel sloft wat rond, maar uiteindelijk kunnen we door de laatste detector om de hoek. En al bliept de detector als we er door heen lopen en worden we gefouilleerd voor een check, die aansteker is écht geen probleem. Ook het personeel loopt steeds heen en weer door het bliepende detector poortje. Op het moment dat we dan eindelijk denken te vertrekken, moeten we buiten nog even onze bagage identificeren. Tsja, dat is toch heel belangrijk als er in totaal zes tassen staan!

Uiteindelijk komen we na een goede vlucht aan in Dar es Salaam, de hoofdstad van Tanzania. En wat zijn de verschillen met Malawi groot! Ons paspoort wordt grondig gecheckt via een scanner en de visumaanvraag verloopt via de computer. Niks schriftelijks meer, dit wordt een heel stuk serieuzer! Voor de rest is alles groot: het vliegveld, de mensen (zowel mannen als vrouwen) en de gebouwen, die we onderweg vanuit de taxi zien. De wegen zijn goed en de stoplichten werken; dit is een compleet andere stad. Waar we echt aan moeten wennen is het weer. Het is klam, vochtig en benauwd. We krijgen te horen dat het de afgelopen 72 uur non stop heeft geregend en we hebben een goede dag uitgekozen, want de weersvoorspelling is gunstig. Kijk, dat belooft wat!

Na een redelijke nachtrust vertrekken we de volgende dag naar de haven, om met de boot dan eindelijk naar Zanzibar te gaan. Wat een chaos bij het inchecken; geschreeuw, geduw, geren om iedereen op de boot te krijgen. Maar het moet gezegd worden; het is een uitstekende boot en de boot naar Texel doet er zeker niet voor onder. Na 1,5 uur varen zien we in de verte het eiland liggen. Onze verblijfplaats voor de komende tijd. Zanzibar heeft veel Arabische invloeden en dat is direct te zien. Aan de mensen (moslims), de kleding (vrouwen in lange gewaden > in die hitte!!!) en de gebouwen (moskeeën). Na ons opgefrist te hebben, lopen we rond in de smalle straatjes die allemaal erg veel op elkaar lijken en zeggen vriendelijk ‘jambo' (hallo in Swahili) tegen de inwoners van Zanzibar. We komen aan bij een leuk restaurantje aan het water en onder het genot van een mojito komen we tot de conclusie dat dit wel een heel bijzonder en mooi eiland is. Het is niet te vergelijken met het ‘echte' Afrika, zoals Malawi, behalve dan een vergelijkbare taal en de hectiek in het verkeer, maar het heeft alles. Want het stikt hier natuurlijk van de toeristen, die komen voor de witte stranden en de turqoise gekleurde zee.

En dat is dan ook precies waar wij 1^e Kerstdag van genieten! Het is een geweldige dag, zonder al te veel poespas die met Kerst te maken heeft. Want als je niet af en toe Mariah Carey hoort zingen of een toerist met een kerstmuts ziet lopen, zou het een hele normale dag zijn. Hier kunnen we wel aan wennen! Helaas is zowel de heen- als de terugreis iets minder mooi te noemen. Op de heenreis rijdt de chauffeur van ons busje zo kneiterhard, dat we hem dringend verzoeken langzamer te rijden. Op de terugreis blijkt waarom, want we passeren op een gegeven moment een ander stilstaand minibusje met een versplinterde voorruit, een scooter met een lading cakejes er om verspreid en zo'n 2 meter verderop liggen de slachtoffers. Eén man ligt in de berm en de ander met zijn lichaam en gezicht plat op de weg. We rijden iets door en van onze chauffeur krijgen we later te horen dat één man op slag dood is en de ander nog wel leeft, maar veel pijn heeft. In lokale busjes worden de mannen afgevoerd en wij zien af en toe nog een gymschoen steken uit zo'n busje. Geen fijne kerstgedachte, maar helaas wel de realiteit hier.

Ons kerstcadeau komt op tweede Kerstdag. Na een korte banenjacht kunnen wij jullie vertellen dat we een baan hebben voor het aankomende jaar! We gaan werken in het Zanzibar Palace Hotel! De komende tijd staat in het teken van inwerken, dus volgende keer meer hierover.

Voor nu: Alvast de beste wensen voor 2012! Dat het maar veel geluk, liefde en avontuur mag brengen!

'Don't celebrate a holiday before it arrives'